این رباعی سروده دوست و همدرد عزیزم آقای  بهروزساقی بوده و به جانبازان ویلچر نشینی تقدیم می شود که عمری را روی صندلی چرخدار سپری کرده اند و هنوز هم با وجود تمام ســــــــخــــتی هاو مشکلات برسرعهدی که با امام وشهیدان بسته اند هستند و درد و خستگی را خسته کرده اند. منتظران شهادتی که چرخ های این مملکت با تأسی به چرخ ویلچر آنان می گردد.

 

می گردد و بر خطا نمی گردد چــرخ

از خواست حق جدا نمی گردد چرخ

 

از بس که بروی چـــرخ ما چرخ زدیم

انگـــــار بدون مـا نمی گردد چـــــرخ