ديگر نمي‌گويم؛ پيشتر نرو!

اما همچنان شهيدي زنده باقي بمانم...

گاه این دل یاد باران میکند

یاد دریا یاد طوفان میکند

گاه در فصل بهاران  فصل سبز

یاد فصل برگ ریزان میکند

گاه در یک شب تار و سیاه

یاد یک مهتاب تابان میکند

گاه در دشت شقایق دشت عشق

یاد دلهای پریشان میکند

گاه این دل ناگهان در ناگهان

نیمه شب یکباره طغیان میکند ...

 

 

 

ما تکیه به بام چرخ گردون زده ایم

 

 

بر دیو سیاه شب شبیخون زده ایم

 

 

در مکتب عشق  با شرار سینه 

 

 

آتش به کتاب عشق مجنون زده ایم  …

 

 

 

در قبایل عرب همواره جنگ بود٬ اما مکه "زمین حرام" بود و چهار ماه رجب٬ ذی القعده٬ ذی الحجه و محرم "ماه حرام"٬ یعنی که در آن جنگ حرام است.

دو قبیله وقتی با هم می جنگیدند٬ تا وارد ماه حرام می شدند٬ جنگ را موقتا تعطیل می کردند٬ اما برای اینکه اعلام کنند "در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست٬ ماه حرام رسیده است و چون بگذرد٬ جنگ ادامه خواهد یافت"٬ سنت این بود که بر قبه خیمه فرمانده قبیله پرچم سرخی برمی افراشتند تا دوستان٬ دشمنان و مردم همه بدانند که "جنگ پایان نیافته است".

آنهایی که به کربلا می روند٬ می بینند که جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه جنگ٬ آرامش مرگ سایه افکنده است.

اما می بینند که بر قبه آرامگاه حسین٬ پرچم سرخی در اهتزاز است.

بگذار این "سال های حرام" بگذرد!