ديگر نمي‌گويم؛ پيشتر نرو!

اما همچنان شهيدي زنده باقي بمانم...

سلام

 وقتی خوب فکر میکنم  ، میبینم چقدر بی توقع و بی منت من را دوست دارد ،

او که من گاهی رهایش کردم مرا به حال خود نگذاشت و رهایم نکرد .

نمیدانم چه رازی است !

با همه بی مهری های من او همیشه تحملم میکند  و در هر برهه ای از زندگی ام 

هوای مرا داشته ...

وقتی  او و محبت هایش و  خودم و بی وفائی هایم را کنار هم قرار میدهم خیلی خجالت

میکشم ...

جدا خیلی بی معرفتم ... باور کنید تعارف نمیکنم  ، بی اغراق میگم ...

عمر ما به هر اندازه ای که باشد ناگزیر روزی باید از اینجا دل بکنیم و راهی شویم ،

واقعیت اجتناب ناپذیری است که معمولا فراموش میکنیم!

براستی ما را برای چه آفریده است ؟ اینکه چند سالی در این دنیا باشیم چه حکمتی دارد ؟

سیر زندگی آدم سرشار از فرازونشیب است و سرنوشت های متفاوتی برای نوع او رقم

زده شده است .

مهم این است که به زندگی چگونه بنگریم وگرنه طولش بی اهمیت است ، هر چند برای

بنده خدا طول عمر فرصتی است برای تکامل  وبرگرفتن توشه برای سفری سخت ومحتوم

که همگی  مسافرش هستیم .

اینجاست که امام علی ابن الحسین (علیه السلام ) در دعای مکارم الاخلاق با خدایش چنین

نجوا میکند :

الهی وعمرنی مادام عمری بذلة فی طاعتک ، فاذا کان مرتعا للشیطان فاقبضنی الیک

خدایا ! مرا عمر عطا کن تا که عمرم صرف اطاعت بشود ،

(اما) اگر بناست که زندگیم  چراگاه شیطان گردد ،

 مرا هر چه زودتر به سوی خود ببر ...

خدا را سپاس می گویم که به من لطف داشت و قبل از بلوغم مرا همنشین بهترین

انسانهای روی زمین کرد .

آدمهائی که زمینی نبودند و معیارها و ارزشهایشان با خیلی از آنچه که دیگران میگویند

متفاوت بود .

باز هم می گویم خدایا شکر ... که اگر نبود دستگیری و مهربانی تو در مقابل این همه جهل

و ندانم کاری نوع انسان ، مسلما معلوم نبود اکنون در چه ورطه ای از این دنیا که عروس

هزاردادمادش میخوانند ، گرفتار بودم .

میدانید بسیاری از رفتارهای ما آدمها نهایت حماقت است و متاسفانه هرگز هم به خود

نمی آئیم !

انسان ضعیف که ادعا و غرورش گوش فلک را کر کرده در برابر قدرت لایزال او هیچ هم

به حساب نمی آید ، در اوج قدرت با چشم بر هم زدنی چنان به ذلالت و بدبختی می افتد که

ترحم خیلی ها را بر می انگیزد ،

اما چه میشود کرد که خودکرده را تدبیر نیست ...

کاش عبرت میگرفتیم .

باور کنید خیلی دلم واسه " مکتب عشق "  تنگ شده ... نه راستش برای خود عشق دلتنگم ...

واقعیت را بگم ؟ بگم ؟  دلم برای خودم تنگ شده !

اینکه چیزی نمی نویسم بدین معنا نیست که حرفی برای گفتن ندارم اتفاقا خیلی حرفها دارم !

فکر میکنم هزاران حرف نگفته دارم  ،

و این چند وقته حرفهای نگفته ام دارند خفه ام میکنند ...

بدبختی اینجاست که حرفهای من درخیلی از مواقع نگفتنی هستند !!!

اوه چقدر حرف ، حرف ، حرف ، حرف ، حرف  !!! ،

یک اعتراف بکنم  من و بغض رفقای قدیمی هستیم و هر وقت حرفی را نتوانم بزنم

سراغ این دوست قدیمی میرم و با او لحظاتم را می گذرانم ...

راستی بغض حرفه یا فریاد ؟؟؟

بـــــــــــــــــگـــــــــــــذریـــــــــــــــــــــم